Opanowanie modelowania ER: Przewodnik krok po kroku z przykładami z życia wziętymi (Część 2 z 5)

Wpopraw diagram ER koncepcyjny do diagramu ER logicznego

Diagram ER logiczny zawiera bardziej formalną, szczegółową notację, skupiającą się na tabelach, kolumnach, kluczach i relacjach. W szczególności przedstawione są typy danych kolumn. Dodatkowo do relacji dodawane są etykiety („rents”, „rented by” i „requires”), aby wskazać charakter każdej relacji.

Wpopraw diagram ER logiczny do diagramu ER fizycznego

Diagram ER fizyczny to „schemat bazy danych”, który zawiera wystarczające szczegóły do wdrożenia bazy danych w konkretnym DBMS. Nazewnictwo encji i kolumn jest zmienione w celu:

• Obsługiwać specyficzny dla DBMS składni.
• Zapewnić używanie słów niezastrzeżonych (np. order → purchase_order, desc → description)
• Dopasować do zasady nazewnictwa specyficznej dla organizacji

Kolumna „desc” w encji Maintenance jest zmieniona na „description”.

Generowanie schematu bazy danych: przekształcanie ERD w schemat fizyczny

Schemat bazy danych to wizualne przedstawienie struktury bazy danych, które definiuje organizację danych w systemie zarządzania bazami danych relacyjnych. Schemat tworzony jest na podstawie diagramu entytetów-relacji (ERD), który służy do modelowania relacji między różnymi encjami w systemie.

W tym przypadku ERD najpierw został dopracowany do logicznego ERD, który określił relacje między encjami takimi jak Samochody, Klienci, Wynajmy i Konserwacja, oraz ich odpowiednimi atrybutami. Logiczny ERD pomógł ustalić relacje i liczność między encjami.

Po dopracowaniu logicznego ERD następnym krokiem było wygenerowanie fizycznego ERD, który definiuje rzeczywistą strukturę bazy danych z wszystkimi niezbędnymi typami danych, kluczami głównymi i obcymi oraz dowolnymi ograniczeniami. Fizyczny ERD odzwierciedla logiczny ERD, ale zawiera więcej szczegółów dotyczących sposobu przechowywania danych w bazie danych.

Na podstawie fizycznego ERD napisano kod SQL w celu utworzenia schematu bazy danych z odpowiednimi tabelami, kolumnami i relacjami między nimi. Każda tabela w schemacie reprezentuje encję w systemie, a kolumny reprezentują atrybuty tej encji. Klucze główne zostały zdefiniowane w celu jednoznacznego identyfikowania każdego rekordu w tabeli, a klucze obce zostały użyte do ustalenia relacji między tabelami.

UTWÓRZ TABELĘ Samochód (
car_id INT KLUCZ GŁÓWNY,
model VARCHAR(255),
marka VARCHAR(255),
rok INT,
rata_dzienna DECIMAL(10, 2),
rodzaj_paliwa VARCHAR(255),
is_available LOGICZNY
);

UTWÓRZ TABELĘ Klient (
customer_id INT KLUCZ GŁÓWNY,
imię VARCHAR(255),
nazwisko VARCHAR(255),
email VARCHAR(255),
nr_telefonu VARCHAR(255),
adres VARCHAR(255)
);

UTWÓRZ TABELĘ Wynajem (
rental_id INT KLUCZ GŁÓWNY,
data_rozpoczecia DATE,
data_zakonczenia DATE,
rata_wynajmu DECIMAL(10, 2),
opłata_ubezpieczenia DECIMAL(10, 2),
opłata_paliwa DECIMAL(10, 2),
car_id INT,
customer_id INT,
KLUCZ OBCE (car_id) ODNOŚNIK DO Car(car_id),
Klucz obcy (customer_id) ODWOŁUJE SIĘ DO Customer(customer_id)
);

UTWÓRZ TABELĘ Maintenance (
maintenance_id INT KLUCZ GŁÓWNY,
type VARCHAR(255),
description TEXT,
cost DECIMAL(10, 2),
maintenance_date DATE,
car_id INT,
Klucz obcy (car_id) ODWOŁUJE SIĘ DO Car(car_id)
);

Podsumowanie