Zalety rozwoju iteracyjnego i inkrementalnego w OOAD
Iteracyjny i inkrementalny to dwa pojęcia szeroko stosowane w analizie i projektowaniu obiektowym (OOAD). Te pojęcia służą do opisu procesu rozwoju systemu oprogramowania.
Rozwój iteracyjny to proces, w którym oprogramowanie jest tworzone w małych etapach. Każdy etap dodaje pewną funkcjonalność do oprogramowania, a oprogramowanie jest testowane po każdym etapie. Informacje zwrotne z testów wykorzystywane są do doskonalenia wymagań i projektu systemu. Proces ten powtarza się, aż oprogramowanie osiąga pożądany poziom funkcjonalności i jakości.
Rozwój inkrementalny to proces, w którym oprogramowanie jest tworzone w serii etapów, przy czym każdy etap dodaje pewną funkcjonalność do oprogramowania. Etapy są zaprojektowane tak, by były od siebie niezależne, a każdy etap jest testowany przed rozpoczęciem tworzenia następnego. Proces ten powtarza się, aż oprogramowanie osiąga pożądany poziom funkcjonalności i jakości.
Zalety rozwoju iteracyjnego i inkrementalnego w OOAD są liczne. Niektóre z kluczowych zalet to:
- Lepsze informacje zwrotne: podejście iteracyjne i inkrementalne zapewnia lepsze informacje zwrotne w trakcie całego procesu rozwoju. Informacje zwrotne z testów wykorzystywane są do doskonalenia wymagań i projektu systemu, co prowadzi do lepszego produktu.
- Zredukowane ryzyko: podejście iteracyjne i inkrementalne zmniejsza ryzyko tworzenia systemu, który nie spełnia wymagań. Testując oprogramowanie po każdym etapie, zespół może wykryć i naprawić problemy na wczesnym etapie rozwoju.
- Elastyczność: podejście iteracyjne i inkrementalne zapewnia elastyczność w procesie rozwoju. Zespół może dostosować wymagania i projekt systemu w trakcie całego procesu rozwoju.
- Szybszy czas wypuszczenia na rynek: podejście iteracyjne i inkrementalne pozwala na szybsze wypuszczenie produktu na rynek. Zespół może wypuszczać funkcjonalne etapy oprogramowania w miarę ich tworzenia, co pozwala klientom korzystać z oprogramowania wcześniej.
- Ulepszona współpraca: podejście iteracyjne i inkrementalne zachęca do współpracy między członkami zespołu. Zespół może razem pracować nad tworzeniem i testowaniem każdego etapu, co prowadzi do lepszego produktu.
Pojęcia rozwoju iteracyjnego i inkrementalnego są ważnymi pojęciami w OOAD. Te pojęcia oferują wiele korzyści, w tym lepsze informacje zwrotne, zmniejszone ryzyko, elastyczność, szybszy czas wypuszczenia na rynek i ulepszoną współpracę. Wykorzystując te pojęcia, zespoły tworzące oprogramowanie mogą tworzyć wysokiej jakości oprogramowanie spełniające potrzeby klientów.
Jak łączyć scenariusze przypadków użycia z diagramami sekwencji w procesie tworzenia oprogramowania
W inżynierii oprogramowania diagramy sekwencji służą do przedstawiania interakcji między obiektami w systemie. Służą do modelowania zachowania systemu, pokazując, jak obiekty komunikują się ze sobą w celu osiągnięcia określonych celów. Diagramy sekwencji są szeroko stosowane w fazie projektowania tworzenia oprogramowania, ponieważ pomagają zidentyfikować klasy, metody i atrybuty wymagane do wdrożenia systemu. Jednak diagram sekwencji używany w fazie projektowania często jest doskonalony do bardziej szczegółowego diagramu sekwencji systemu dostosowanego do rzeczywistego wdrożenia systemu. W tym artykule omówimy doskonalenie diagramu sekwencji z fazy projektowej do formy diagramu sekwencji systemu przeznaczonego do wdrożenia, który pomaga zidentyfikować klasy, ich metody i atrybuty.
Na początek omówmy najpierw diagram sekwencji z fazy projektowej. W fazie projektowej diagram sekwencji zwykle służy do modelowania interakcji między składnikami systemu a użytkownikiem. Służy do identyfikacji różnych składników systemu oraz sposobu, w jaki wzajemnie się ze sobą komunikują, aby osiągnąć określone cele. Robi się to poprzez przejrzenie różnych scenariuszy przypadków użycia, które w istocie są serią kroków przedstawiających sposób, w jaki użytkownik interaguje z systemem.
Po stworzeniu diagramu sekwencji z fazy projektowej, jest on doskonalony do bardziej szczegółowego diagramu sekwencji systemu dostosowanego do rzeczywistego wdrożenia systemu. Robi się to poprzez analizę przychodzących wiadomości do obiektów, które pomagają zidentyfikować szczegółowe wiadomości wymagane dla każdego obiektu. Te szczegółowe wiadomości są pomocne w identyfikacji metod i parametrów wymaganych dla klasy.
Diagram sekwencji systemu często jest dalej doskonalony do diagramu sekwencji MVC (Model-View-Controller). Wzorzec MVC to wzorzec architektury oprogramowania, który dzieli system na trzy różne komponenty: model, widok i kontroler. Model reprezentuje dane i logikę biznesową, widok reprezentuje warstwę prezentacji, a kontroler reprezentuje logikę, która mediuje między modelem a widokiem.
Diagram sekwencji MVC pomaga zidentyfikować klasy, metody i atrybuty wymagane dla każdego komponentu systemu. Pokazuje, jak użytkownik interaguje z widokiem, który następnie komunikuje się z kontrolerem, który w końcu interaguje z modelem. Ta sekwencja interakcji pomaga zidentyfikować różne klasy i metody wymagane dla każdego komponentu.
Wykorzystywanie diagramów sekwencji do identyfikacji klas, metod i atrybutów w procesie tworzenia oprogramowania
W procesie tworzenia oprogramowania, gdy wiele diagramów sekwencji dla jednego przypadku użycia zawiera obiekty o tej samej nazwie, może to wskazywać na konieczność ich połączenia w jedną klasę. Jest to spowodowane tym, że te obiekty mają prawdopodobnie podobną funkcjonalność i mogą być lepiej zorganizowane i zarządzane jako jedna klasa.
Aby określić metody i atrybuty wymagane dla tej połączonej klasy, można przeanalizować przychodzące wiadomości z różnych diagramów sekwencji. Te przychodzące wiadomości reprezentują interakcje między obiektami w różnych scenariuszach i mogą dostarczyć wgląd w funkcjonalność potrzebną dla połączonej klasy. Analizując wiadomości i identyfikując operacje oraz parametry potrzebne do wykonania przypadku użycia, można zidentyfikować wymagane metody i atrybuty dla połączonej klasy.
Po zidentyfikowaniu metod i atrybutów, mogą one zostać dodane do połączonej klasy, a klasa może zostać zaimplementowana w systemie. Ten podejście może pomóc w poprawie organizacji i efektywności kodu systemu poprzez zmniejszenie powtórzeń i poprawę utrzymywalności.
Przykład – Wypłata gotówki (normalny scenariusz – pomyślna wypłata z paragonem)
Zróbmy dokładniejszy diagram sekwencji z dodatkowymi szczegółami, w tym metodami i parametrami w wiadomościach
Klasa Konta z zidentyfikowanymi metodami i atrybutami z normalnego scenariusza
Jak połączyć obiekty w klasy na podstawie diagramu sekwencji
Oto krok po kroku przewodnik, jak rozwinąć przypadek użycia do zestawu diagramów sekwencji i zidentyfikować uczestniczące klasy oraz ich metody i atrybuty:
- Zidentyfikuj przypadek użycia:Zidentyfikuj konkretny przypadek użycia, który chcesz zamodelować, np. „Złóż zamówienie”.
- Zidentyfikuj aktorów: Zidentyfikuj aktorów uczestniczących w przypadku użycia, takich jak Klient i System.
- Stwórz scenariusz przypadku użycia: Stwórz scenariusz krok po kroku dla przypadku użycia. Na przykład, dla przypadku użycia „Złożyć zamówienie” scenariusz może obejmować kroki takie jak „Klient wybiera pozycje z menu” i „System oblicza całkowitą wartość zamówienia.”
- Stwórz diagram sekwencji dla przypadku użycia: Użyj scenariusza do stworzenia diagramu sekwencji dla przypadku użycia. Zidentyfikuj obiekty uczestniczące w przypadku użycia oraz komunikaty wymieniane między nimi.
- Proszę przeanalizować diagram sekwencji: Poszukaj obiektów o tej samej nazwie z różnych diagramów sekwencji z odpowiadającymi im scenariuszami przypadków użycia. Jest to wskazówka, że te obiekty mogą zostać zredukowane do jednej klasy.
- Proszę przeanalizować przychodzące komunikaty: Proszę przeanalizować przychodzące komunikaty w celu zidentyfikowania operacji i parametrów potrzebnych do wykonania przypadku użycia. Pomoże to zidentyfikować metody i atrybuty potrzebne dla zredukowanej klasy.
- Zidentyfikuj metody i atrybuty dla zredukowanej klasy: Na podstawie analizy przychodzących komunikatów zidentyfikuj metody i atrybuty potrzebne dla zredukowanej klasy. Na przykład, jeśli przychodzące komunikaty wymagają, by klasa „Zamówienie” obliczała całkowitą wartość zamówienia, to klasa powinna mieć metodę do obliczania całkowitej wartości oraz atrybut do przechowywania pozycji w zamówieniu.
Aby zidentyfikować wszystkie niezbędne wymagania dla klasy, w tym jej usługi (metody i atrybuty), należy zastosować powyższe kroki do wszystkich diagramów sekwencji (wszystkich scenariuszy przypadków użycia) dla każdego przypadku użycia w systemie. Pozwoli to zidentyfikować klasy uczestniczące oraz ich metody i atrybuty, co pozwoli na zredukowanie obiektów do klas i zmniejszenie powtarzania się kodu.
Podsumowanie
Aby zredukować obiekty do klas na podstawie analizy diagramów sekwencji, należy przeanalizować diagramy sekwencji dla danego przypadku użycia i zidentyfikować obiekty o tej samej nazwie w różnych scenariuszach przypadków użycia. Dzięki temu można określić, które obiekty powinny zostać połączone w jedną klasę, co może poprawić organizację i wydajność kodu systemu. Poprzez identyfikację przychodzących komunikatów do obiektów i analizę operacji oraz parametrów wymaganych dla każdej z nich, można określić potrzebne metody i atrybuty dla zredukowanej klasy. Na końcu klasa zredukowana może zostać zaimplementowana w systemie. Ten proces można powtórzyć dla każdego przypadku użycia w systemie, aby zidentyfikować klasy uczestniczące oraz ich metody i atrybuty. Postępując w ten sposób, można poprawić wydajność kodu systemu, zmniejszając powtarzanie się kodu i ułatwiając jego utrzymanie.